Konut · Paris
THE PARISIAN FRAME

- Tür
- Konut
- Konum
- Paris
- Alan
- 270m²
- Yıl
- 2025
Paris’in çatılarına açılan bu evde her eşik, başka bir manzarayı çerçeveliyor. Mermer zeminlerin, kasetli tavanların ve ince metal çerçevelerin belirgin geometrisi; ahşabın derin tonları ve mobilyaların yumuşak hatlarıyla dengeleniyor. Yansımalar odalar arasındaki bakışı uzatırken, çatı altında değişen kotlar kişisel alanlar yaratıyor. Bir arada yaşamanın açıklığı ile kendine çekilmenin mahremiyeti, aynı mimaride karşılık buluyor.


Yüksek pencere bakışı şehre taşırken, birbirine dönük koltuklar sohbeti içeride tutuyor. Deri ve ahşabın sıcak tonları, salonun görkemli ölçeğini yumuşatıyor.

Bar ve yemek masası, aynı davetin farklı anlarını birbirine bağlayan kesintisiz bir yerleşimde buluşuyor.

Kasetli tavanın kesin çizgileri, oval masa ve cam kürelerle daha akışkan bir geometriye açılıyor.

Mermer zeminin keskin çizgileri, masa ve sandalyelerin yuvarlatılmış hatlarıyla dengeleniyor.

Şaraplık, koleksiyonu sergilerken odalar arasındaki bakışı kesmeden bir sınır çiziyor.

Mermerin hareketi ve kromun parıltısı, barı evin gündelik hayatına karışan küçük bir sahneye dönüştürüyor.


Mutfakta taş ve ahşap, geniş ve kesintisiz yüzeyler hâlinde buluşuyor; evin gösterişli dili burada sadeleşiyor.
Gülen Ekim

Geri çekilen kaide, taş adayı zeminden ayırıyor; kütlenin ağırlığı görsel bir hafifliğe dönüşüyor.

Ahşap kapakların kesintisiz yüzeyi, mutfağı oda ölçeğinde bir mobilya gibi bütünleştiriyor.

Köşeyi dolaşan ince profiller, taş adanın güçlü kütlesine işlenmiş bir zarafet katıyor.


Kapılar açıldığında mutfak evin akışına katılıyor; kapandığında çizgili camın ardında belirsizleşiyor.

Birkaç basamaklık kot farkı, çalışma alanını odadan koparmadan ona kendine ait bir sınır kazandırıyor.
Gülen Ekim

Pencere önündeki masa, kitaplık ve şömineyle birlikte çalışmaya evin rahatlığını taşıyor.


Yükseltilmiş zeminin kavisli sınırı, çalışma köşesini ayırırken odanın ışığına ve genişliğine açık bırakıyor.

Gün ışığı, yüksek pencerelerden ve çatıdan odaya farklı açılarla giriyor; mahrem alan, gün boyunca başka bir yüzünü gösteriyor.

Asma katın altında kalan yatak, yüksek hacim içinde kendine ait korunaklı bir ölçek buluyor.


Zikzak sandalye ile ahşap heykel, merdiven altında mobilyayla sanatın arasındaki sınırı inceltiyor.

Çatı ışığı masaya düşerken, alçalan tavan çalışmaya ayrılan alanı insan ölçeğine yaklaştırıyor.

Giyinme odasında giysiler de mimarinin parçası; cam, ahşap ve aynalar kişisel bir koleksiyonu çerçeveliyor.
Gülen Ekim

Aynalarda tekrarlanan çerçeveler, giyinme odasına ölçülerinin ötesine uzanan bir perspektif kazandırıyor.

Açık renkli giysiler, koyu ahşabın önünde belirginleşiyor; gündelik seçimler de mekânın kompozisyonuna katılıyor.


Yansımalar, sanat ve serbest duran küvet, banyoyu kendine ayrılan zamana ait bir salona dönüştürüyor.
Gülen Ekim

Art arda gelen ahşap çerçeveler, bakışı küvete ve sanata taşıyan derin bir perspektif kuruyor.

Yansımaların çoğalttığı mekânda küvetin yalın formu, gözün ve bedenin dinleneceği sabit noktayı oluşturuyor.

İnce metal taşıyıcılar, mermerin ağırlığını hafifletiyor; lavabonun altında bile ışığın dolaşacağı bir boşluk kalıyor.


